Sunday, February 25, 2024
Homeଅତିଥି ସ୍ତମ୍ଭବିଶ୍ୱ ଦେଖ ମଧୁମୟରେ ଜୀବନ

ବିଶ୍ୱ ଦେଖ ମଧୁମୟରେ ଜୀବନ

ଆଗାମୀ ପୀଢିର ମଣିଷ ମାନଙ୍କୁ ନୂଆ ଦର୍ଶନରେ ଅନୁପ୍ରେରିତ କରି ସୁନ୍ଦର ,ଶୃଙ୍ଖଳିତ ଏବଂ ଶାନ୍ତିପୂର୍ଣ ଭାବରେ ଜୀବନ ବଂଚିବା ପାଇଁ କବି ଗଙ୍ଗାଧରଙ୍କ ସାହିତ୍ୟ ଏକ ଜଳୁଥିବା ଲଣ୍ଠନ ସଦୃଶ । ସବୁକାଳରେ ଏବଂ ଜୀବନର ଯେକୌଣସି ଦୁଃସ୍ଥିତି ଭିତରେ ବି ଆମକୁ ଆନନ୍ଦରେ ବଂଚିବାକୁ ହେବ ଏପ୍ରକାର ମହାନ ବାଣୀ ଗଙ୍ଗାଧରୀୟ ସାହିତ୍ୟର ମୁଖ୍ୟ ଏବଂ ମୂଳ ଉପଜୀବ୍ୟ ।


ଜୀବନରେ ଦୁଃଖ ଏବଂ ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ ଆସିବାଟା ପ୍ରକୃତିର ଏକ ସାଧାରଣ ନିୟମ । ଏ ସଂସାର ଭିତରେ ବଂଚ ିରହିଥିଲେ ଜୀବନର ପ୍ରତିଟି କ୍ଷେତ୍ରରେ ମନୁଷ୍ୟକୁ ଯାବତୀୟ ଜାଗତିକ ଦୁଃଖ ଏବଂ ସମସ୍ୟାର ସାମ୍ନା କରିବାକୁ ହେବ । ତାରି ସତ୍ୱେ କୌଣସି ପ୍ରକାର ନୈରାଶ୍ୟ, ବିଷାଦ ,ଉଦଭଟତା ଓ ମୃତ୍ୟୁ ନିକଟରେ ଜଣେ ଜୀବନ ବାଦୀ ମଣିଷ ଭୀରୁ ଭଳି ଆତ୍‌ମ ସମର୍ପଣ କରିବ ନାହିଁ । ସବୁ ପ୍ରକାର ବିଡମ୍ବନା , ଅପ୍ରାପ୍ତି ଏବଂ ଦୁର୍ଯୋଗ ଥାଇ ଏ ଜୀବନ ମନୋରମ , ଏ ଜୀବନ ମଧୁମୟ , ଏହି ସୁନ୍ଦର ଦର୍ଶନ ଗଙ୍ଗାଧର ସାହିତ୍ୟରେ ସ୍ୱତଃ ଆବିଷ୍କାର କରିହୁଏ ।

ଆଧୁନିକ ମଣିଷ ଯାନ୍ତ୍ରିକ ସଭ୍ୟତାରେ ଆଜି ଅଣନିଃଶ୍ୱାସୀ । ତାର ଚାରି ପାଖରେ ଆଜି କେତେ ପ୍ରକାର ଅଘଟଣ ଏବଂ ଦୁରାରୋଗ୍ୟର ବାତାବରଣ । ଏଠି ଶାନ୍ତି ଓ ସୁନ୍ଦରତାକୁ ଅନ୍ୱେଷଣ କରିବା ନିହାତି ଦୁଃସାଧ୍ୟ । ଏମିତି ଏକ ଘଡିସନ୍ଧି ମୁହୂର୍ତରେ ଆମ ଭିତରେ ସକାରାତ୍ମକ ଚିନ୍ତାଧାରାର ଉଦ୍ରେକ ପାଇଁ ଦାର୍ଶନିକ କବି ଗଙ୍ଗାଧରଙ୍କ ସାହିତ୍ୟ ଯଥେଷ୍ଟ ପରିମାଣରେ ଉତ୍ସାହିତ କରିଥାଏ ।


ଏ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ମଧୁମୟ ଏ ପ୍ରକାର ମହାନୁଭବତା ଆମ ଅନ୍ତର ଭିତରେ ଆମକୁ ନିର୍ମାଣ କରିବାକୁ ହେବ । ଜୀବନରେ ଯେତେ ଦୁଃଖ ଏବଂ ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ ଆସିଲେ ମଧ୍ୟ ଏ ଜୀବନ ମହୋତ୍ସବମୟ । ଏହି ଅନୁଚିନ୍ତାର ଗଭୀରତା ଦେଇ କାଳାତିପାତ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି କଦାପି ହାରିଯାଏ ନାହିଁ । ସେ କେବେ ବିଷାଦବାଦୀ ହୁଏ ନାହିଁ । ତା ନିକଟରେ ଅବଶୋଷ ଏବଂ ସ୍ୱଗତୋକ୍ତି ବୋଲି କିଛି ନଥାଏ । ସେ ପ୍ରତିଟି ମୁହୂର୍ତରେ ପରିପୂର୍ଣ ଜୀବନ ନେଇ ବଂଚୁଥିବା ମହତ୍ ଭାବନା ନିକଟରେ ସମର୍ପିତ ହୋଇଯାଏ । ଏ ଦର୍ଶନ , ଏ ଆନନ୍ଦ ଗଙ୍ଗାଧର ସାହିତ୍ୟରେ ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଥାଏ ।
ତୁଚ୍ଛ ତେଲ ଲୁଣର ସଂସାର ଭିତରେ ନିଜକୁ ବୁଡାଇ ରଖି ଜୀବନ ଓ ଜଗତର ବ୍ୟାପକ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଓ ମହତ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟକୁ କଦାପି ଭୁଲିଯବା ଉଚିତ ନୁହେଁ । ଏ ଜୀବନଟା ସବୁମତେ ଆକର୍ଷଣୀୟ । ତେଣୁ ମାଧୁର୍ଯ୍ୟ ଓ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଦେଇ ଜୀବନର ସତ୍ୟକୁ ଖୋଜିବାକୁ ହେବ । ଜୀବନର ହଜାରେ ବଂଚନା ଏବଂ ଅପ୍ରାପ୍ତି ସତ୍ୱେ ଏ ପୃଥିବୀ ଆଦୌ ଦୁଃଖ ଓ ବିଷାଦର ଗନ୍ତାଘର ନୁହେଁ ।ଏ ସଂସାରର କୋଣଅନୁକୋଣରେ ପରିପୂର୍ଣ ହୋଇ ରହିଥିବା ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଓ ଶାନ୍ତିକୁ ହୃଦୟ ଦେଇ ନିରୀକ୍ଷଣ ଏବଂ ଉଲବ୍ଧି କରିବାକୁ ହେବ ।


ଭଗବାନଙ୍କ ରାଜ୍ୟରେ ଦୁଃଖବୋଲି କିଛି ନାହିଁ । ଜୀବନରେ ଯାହା ବି ଆସିବ ସବୁ ଅମୃତମୟ । ବଣଫୁଲର ବାସ୍ନା , ଝରଣାର କୁଳୁକୁଳୁ ନାଦ , ପବନର ସାଇଁସାଇଁ ଶବ୍ଦ,ପକ୍ଷୀର ଶୃତିମଧୁର କାକଳିରେ ଜଗତର ଶୋଭା ଓ ଅମୃତରଧାରା ଭରପୂର ହୋଇ ରହିଛି । ବଂଚିବାପାଇଁ ଅସରନ୍ତି ପ୍ରେରଣା ସେଇଠି ଖୁନ୍ଦି ହୋଇ ରହିଛି ।


ହତ୍ୟା,ଧର୍ଷଣ ,ଲୁଣ୍ଠନର ଚକ୍ରବ୍ୟୁହ ଭିତରେ ଆଧୁନିକ ମଣିଷ ଯେତେବେଳେ ଅଶାନ୍ତିରେ ତିଳତିଳ ହୋଇ ଜଳୁଛି ,ପାର୍ଥିବ ବିଭବର ମୋହରେ ଧାଇଁଧାଇଁ ମନୁଷ୍ୟ ଯେତେବେଳେ କ୍ଲାନ୍ତ ଓ ଅବସନ୍ନ, ଗଙ୍ଗାଧର ସାହିତ୍ୟର ପଠନ ମଣିଷକୁ ନୂଆକରି ବଂଚିବା ଲାଗି ନୂଆ ଦର୍ଶନ ଦେଇ ପାରିବ । ମଣିଷ ମଣିଷକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା କରିଦେଲେ , ଜଣେ ଆଉ ଜଣକୁ ନିଃସର୍ତରେ ନିଜର କରିଦେଲେ ଏତେ ଅସାମାଜିକତା ଏବଂ ଅମାନବିକତା ଆଉ ରହିବ ନାହଁ । ତେଣୁ ମଣିଷକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା କରିବା ପାଇଁ ହିଁ କବିଙ୍କର ପୂର୍ଣ୍ୟବ୍ରତ ହୋଇଛି ।
-ଫୁଲେଫୁଲେ ଯଥା ବିଭିନ୍ନ ବାସ

ଜୀବନେ ଜୀବନେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ନିବାସ –
କବି ଗଙ୍ଗାଧରଙ୍କ ଏହି ଅମରବାଣୀ ଭିତରେ ମଣିଷ ମଣିଷକୁ ଭଲପାଇବାର ଯେତେ ପ୍ରେରଣା ରହିଛି ,ତାର ଆବଶ୍ୟକତା ସବୁ କାଳରେ ରହିଥିବାର ମନେହୁଏ । ସମଗ୍ର ପୃଥବୀକୁ ଗୋଟିଏ ପରିବାର କରିବାରେ ଏଇ ଧାଡିଗୁଡିକ ଯଥେଷ୍ଟ ସାହାଯ୍ୟ କରିବ ବୋଲି ପ୍ରତ୍ୟୟ ହୁଏ ।


ନିରହଂକାରୀ ମଣିଷ ହିଁ ପୃଥିବୀର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟକୁ ଉପଭୋଗ କରିପାରେ । ଯିଏ କୌଣସି ସଂକୀର୍ଣତାରେ ବନ୍ଦୀ ନୁହେଁ , ସେ ପ୍ରେମ ଓ ବିଶ୍ୱାସର ଉପାସକ । ସେ ହିଁ ପ୍ରକୃତରେ ଋଷି କବିର ମାନ୍ୟତା ପାଇପାରେ । ଅନ୍ତର ଭିତରେ କପଟ ଓ ଛଳନା ରଖି କେହିକେବେ ବିଶ୍ୱକୁ ମଧୁମୟ ବୋଲି କହିପାରେନା । ଏ ଦୃଷ୍ଟିରୁ କବି ଗଙ୍ଗାଧରଙ୍କ ହୃଦୟ ଉଦାର । ଜୀବନର ମହତ୍ୱକୁ ଗଭୀର ଭାବରେ ଉପଲବ୍ଧି କରିପାରିଥିବା ଜଣେ ମହାମନିଷୀ । ଅନେକ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଏବଂ ସ୍ୱଗତୋକ୍ତି ଊର୍ଦ୍ଧରେ ସେ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟର ପୁଜାରୀ ।କବି ଗଙ୍ଗାଧର ଜୀବନକୁ ଗଭୀର ଭାବରେ ଭଲପାଉଥିଲେ । ତାଙ୍କ ଚାରିପାଖରେ ଥିବା ପରିବେଶକୁ ସେ ନିବିଡ ଭାବରେ ସ୍ୱର୍ଶ କରିଥିଲେ । ଇତର ମାନଙ୍କ ଭଳି ସାଂସାରିକ ମୋହ ଓ ପେଟର କ୍ଷୁଧା ଲାଗି କବି ଗଙ୍ଗାଧର ଦୁଃଖୀ ହୋଇ ନାହାନ୍ତି , ବରଂ ଜୀବନର ସତ୍ୟାର୍ଥ ଓ ବିଶ୍ୱର ବ୍ୟାପକତା ଆଡକୁ ତାଙ୍କ କବି ଅନ୍ତର ସ୍ୱତଃସ୍ଫୁର୍ତ ଭାବରେ ଢଳି ଯାଇଛି । ଶାନ୍ତି ଓ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରତି ତାଙ୍କ ହୃଦୟ ସତତ ଉନ୍ମୁଖ । ସେଥିପାଇଁ ସେ ମୁକ୍ତ କଣ୍ଠରେ ଗାଇଛନ୍ତି-


ବିଶ୍ୱଦେଖ ମଧୁମୟରେ ଜୀବନ
ବିଶ୍ୱଦେଖ ମଧୁମୟ
ମଧୁର ଝରଣ କରିବ ହରଣ,
ତୋପାପ ମରଣ ଭୟରେ ଜୀବନ
ବିଶ୍ୱ ଦେଖ ମଧୁମୟ -!!


କବି ଗଙ୍ଗାଧର ଜୀବନ ବଂଚୁଥିଲେ ଗୋଟେ ପ୍ରକାରେ ଏବଂ ସାହିତ୍ୟ ଲେଖୁଥିଲେ ଆଉ ଏକ ପ୍ରକାରେ ଏ ପ୍ରକାର ସେ ନଥିଲେ । ଜୀବନରେ ଆସୁଥିବା ସବୁତକ ଦୁଃଖ ଏବଂ ସମସ୍ୟାକୁ ଭୟକରି ଗୋଟେ କାକୁସ୍ଥ ଜୀବନ ବଂଚିବାକୁ ସେ ଆଦୌ ପସନ୍ଦ କରୁ ନଥିଲେ । ସୁତରାଂ ସେ ଥିଲେ ସଂପୂର୍ଣ ନିର୍ଭୀକ ଏବଂ ସ୍ୱାଧୀନ । ପରାଧୀନତାର ଖୋଳପା ଭିତରେ ବନ୍ଦୀ ଜୀବନ କାଟୁଥିବା ଜଣେ ପ୍ରତିଭା ବିଶ୍ୱକୁ ମଧୁମୟ କହି ଘୋଷଣା କରିପାରିବ ନାହିଁ । ଯିଏ ଜୀବନର ସବୁ ସୁଖ-ଦୁଃଖର ବହୁ ଊର୍ଦ୍ଧରେ ବଂଚୁଥାଏ ଠିକ ସନ୍ନ୍ୟାସୀ ଭଳି , ସେ କେବେ ଜୀବନର ଲାଭ କ୍ଷତିର ହିସାବ ଭିତରେ ନିଜକୁ ସିମୀତ ରଖିପାରେ ନାହିଁ । ଯିଏ ସଂପୂର୍ଣ ନିର୍ବିକାର ,ସେ ସଂପୂର୍ଣ ମୁକ୍ତ ଏବଂ ସ୍ଥିତପ୍ରଜ୍ଞ । ଏହି କବିତ୍ୱର ଗଭୀରତାର ଅଧିକାରୀ କବି ହିଁ ଜୀବନକୁ ସବୁ ମତେ ସୁନ୍ଦର କହିପାରେ । କହିପାରେ ସାହସର ସହିତ ଯୁକ୍ତିକରି ଜୀବନରେ ଅଭାବ ନାହିଁ କି ଅପୂର୍ଣତା ନାହିଁ । ସମଗ୍ର ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଏକ ଫୁଲର ସହର ଯେଉଁଠି ମଧୁଛଡା ବିଷ ବାହାରେ ନାହିଁ ।


ଜଣେ ମଣିଷ ସେ କବି ହୋଇଥାଉ କି ବୈଜ୍ଞାନିକ ନିଜକୁ ନିଜେ ଅନୁଭବ କରି ନପାରିଲେ , ନିଜକୁ ନିଜର ଆଂଜୁଳାରେ ଧରି ରଖିବାକୁ ସାହସ ଦେଖାଇ ନପାରିଲେ ଜୀବନ ବଂଚିବାର ମଜାକୁ ସେ ଆଦୌ ଉପଲବ୍ଧି କରିପାରିବ ନାହିଁ । ଏ କଥା କବି ଗଙ୍ଗାଧର ଠିକ ଭାବରେ ବୁଝିପାରିଥିଲେ ।


ତେଣୁ ଗଙ୍ଗାଧର ସାହିତ୍ୟର ସବୁଠାରୁ ବଡଦିଗ ହେଲା –ତାଙ୍କ ସାହିତ୍ୟର ଚରିତ୍ର ମାନେ ସମସ୍ତେ ସକାରାତ୍ମକ ଏବଂ ତ୍ୟାଗୀ । ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଆତ୍ମ ସମୀକ୍ଷା କରନ୍ତି । କୌଣସି ଦୁଃଖ ବା ସମସ୍ୟା ପଇଁ ଅନ୍ୟ ଉପରେ ଦୋଷାରୋପ କରିବାର ଅସୁସ୍ଥ ମାନସିକତା ସେମାନଙ୍କ ପାଖରେ ନାହିଁ । ଜୀବନର ଯେତେ ସବୁ ଅଭାବକୁ ସେମାନେ ଅଭିଜ୍ଞତା ହିସାବରେ ଗ୍ରହଣ କରିନେଇଛନ୍ତି । ମଣିଷ ଅସୁବିଧାରେ ପଡିଗଲେ ପ୍ରଥମତଃ ସେ ନିଜେ ଦାୟୀ ଏହି ମାନସିକତା ରଖୁଥିବା ମନୁଷ୍ୟ କଦାପି ଅସୁଖୀ ହୋଇପାରେ ନାହିଁ । ଦୁନିଆଁ ତାପାଇଁ ସୁନ୍ଦର ,ଜୀବନ ତା ଲାଗି ସୁନ୍ଦର । ତେଣୁ କବି ଗଙ୍ଗାଧର ଏକ ସାଧାରଣ ଜୀବନ ଶୈଳୀଠାରୁ ଅନେକ ଉପରେ , ଯେଉଁଠି ସମସ୍ୟା ନାହିଁ କି ନାହିଁ ବି ଦୁଃଶ୍ଚିନ୍ତା !


କବିର ଅନ୍ତର ଯେତେବେଳେ ଯାବତୀୟ ଦୁଃଖ ଏବଂ ଭାବନାରେ ଭର୍ତି ହୋଇଯାଏ ସେତେବେଳେ ବି ସେ ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖେ ଅମରାପୁରୀର । ଦୁଃଖ ସାଲୁବାଲୁ ଜୀବନକୁ ନେଇ ସେ କଦାପି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇପାରେ ନାହିଁ । କବି ଗଙ୍ଗାଧର ଠିକ ଭାବରେ ବୁଝିଥିଲେ ଯେ-ଏ ପୃଥିବୀରେ ବଂଚିବା ପାଇଁ ଯେତେ ବି ରାସ୍ତା ରହିଛି ସବୁ ରାସ୍ତା ଦୁଃଖ ପୂର୍ଣ । ସୁତରାଂ ଦୁଃଖକୁ ଜାବୁଡି ଧରି ଭାଗ୍ୟ ଓ ବିଧାତାକୁ ଧିକ୍କାର କରିବା ଜଣେ ଜୀବନବାଦୀ ମନୁଷ୍ୟର ପରିଚୟ ନୁହେଁ । ଆଖରେ ଯେତେ ଅଶ୍ରୁ ନିର୍ଗତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଆମକୁ ହସିବାକୁ ପଡିବ । ଦୁଃଖକୁ ଜୟ କରିବାର ଏକମାତ୍ର ଉପାୟ ମନଭରି ହସିବା । ତେଣୁ ଗଙ୍ଗାଧରୀୟ ସାହିତ୍ୟର ଚରିତ୍ରମାନେ ଜୀବନର-ରାସ୍ତାରେ ଅନେକ ଘାତପ୍ରତିଘାତ କରିବାର ସାମ୍ନା କଲେ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ଡରିଯାଇ ନାହାଁନ୍ତି ବଂଚିବାକୁ । ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ, ସବୁବେଳେ ମଧୁମୟ । ସବୁବେଳେ ଅମୃତମୟ !


ମଣିଷ ଆତ୍ମହତ୍ୟା କରେ ବଂଚିବାକୁ ଭୟକରି । ସେ କିଛି ବି ସାଲିସ କରିପାରେ ନାହିଁ ବୋଲି ବାଛିନିଏ ହାରିଯିବାର ରାସ୍ତାକୁ । ଜୀବନକୁ ସବୁ ମତେ ଉପଭୋଗ କରିବାର ତରିକା ତାକୁ ଜଣା ନଥାଏ । ଜୀବନକୁ ସୁଖରେ ଓ ଦୁଃଖରେ ବି ଉପଭୋଗ କରାଯାଇପାରେ । ହାରିଯିବାର ଅର୍ଥ ଜୀବନ ବଂଚିବା ନୁହେଁ । ଯେଉଁ ମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏ ବିଶ୍ୱ ବିଷମୟ ହୋଇଯାଏ ,ସେମାନେ ଆତ୍ମହତ୍ୟା ଭଳି ଏକ କଦର୍ଯ୍ୟ ମାନସିକତାକୁ ବାଛି ନିଅନ୍ତି । ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏ ପୃଥିବୀ ପାଲଟିଯାଏ ଦୁଃଖର ଗନ୍ତାଘର । ସେମାନଙ୍କ ପାଖରେ ବଂଚିବାର ସାହସ ଆଉ ରହେ ନାହିଁ । ଶିଥିଳ ହୋଇଯାଏ ସେମାନଙ୍କର ଯେତେସବୁ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ , କାମନା ଓ ଇଛା ।


ଏ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଦୁଶ୍ଚିନ୍ତାଗ୍ରସ୍ତ , ବିଷାଦବାଦୀ ମନୁଷ୍ୟକୁ ଗଙ୍ଗାଧରଙ୍କ ସାହିତ୍ୟ ରକ୍ଷା କରିପାରିବ । ଜୀବନରେ ଯେତେ ଦୁଃଖ ଓ ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ ଆସିଲେ ମଧ୍ୟ ତଥାପି ଜୀବନ ସୁନ୍ଦର ଏହି ଅନୁଭବ ଗଙ୍ଗାଧରଙ୍କ ସାହିତ୍ୟରେ ମିଳିପାରିବ । ସେଥପାଇଁ ଗଙ୍ଗାଧର ବିଶ୍ୱକୁ ମଧୁମୟ କହି ଘୋଷଣା କରୁଥିଲେ । ଗଙ୍ଗାଧରଙ୍କ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଜୀବନରେ ଯେ କୌଣସି ବିଡମ୍ବନା ନଥିଲା ତେଣୁ ସେ ପୃଥିବୀକୁ ଅମୃତମୟ କହିପାରିଲେ ଠିକ ଏକଥା ନୁହେଁ । ଏ ଦୁନିଆଁରେ ଏମିତି କେହି ଜଣେ ଅଛିକି ଯାହାର ଦୁଃଖ ବୋଲି କିଛି ନଥିବ । ଏ ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତେ କିଛିନା କିଛି ଦୁଃଖରେ ଭାଗୀଦାର । ଏବଂ କବି ତ ସହଯେ ଦୁଃଖୀ । ଦୁଃଖ ନ ଆସିଲେ କବିତା ଲେଖି ହୁଏନା । କବି ଦୁଃଖରେ ଥାଇ ସୁଖର କବିତା ଲେଖୁଥାଏ । କବି ଜୀବନର ସବୁଦୁଃଖ ହଜମ କରିପାରେ । ଯିଏ ଦୁଃଖକୁ ହଜମ କରିପାରେ ନାହିଁ , ସେ ଜୀବନକୁ ଏ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡମଧୁମୟ ବୋଲି କହିପାରେ ନାହିଁ । କବି ତେଣୁ ଜୀବନକୁ ଦେଖେ , ସଂସାରକୁ ଅବଲୋକନ କରେ । ତାପାଇଁ ବଂଚିବାର ପ୍ରତିଟି ମୁହୂର୍ତ ଏକଏକ ପାର୍ବଣ ଏକଥାକୁ ସେ ଅନୁଭବ କରେ ।


କବି ଗଙ୍ଗାଧରଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିଭଙ୍ଗୀ ତେଣୁ ଜୀବନ ପ୍ରତି ସବୁବେଳେ ଆପେକ୍ଷିକ । ଏଠି ହାରିବା ଆଉ ଜିତିବା ଭିତରେ ସେତେବେଶି ପାର୍ଥକ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ । ଖାଲି ଜୀବନକୁ ଜୀଇଁ ଜାଣିଲେ ଜୀବନ ସୁନ୍ଦର । ତେଣୁ ତାଙ୍କ ସାହିତ୍ୟର ଚତିତ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟ କେବେ ନିଜକୁ ନିଃସଙ୍ଗ ମନେ କରି ଅସହାୟ ଏବଂ ଦରିଦ୍ର ମନେ କରି ନାହାଁନ୍ତି । କବି ଗଙ୍ଗାଧର ଅନୁଭବ କରିଛନ୍ତି ଏ ପୃଥିବୀରେ ଆଉ ଯାହା ଥାଉନା କାହିଁକି ,ସ୍ନେହ, ଶ୍ରଦ୍ଧା, ଭଲପାଇବା ଓ ଆତ୍ମିୟତା କିନ୍ତୁ ଭରପୂର ହୋଇ ରହିଛି । ଆମକୁ ତେଣୁ ସବୁ ସମୟରେ ତାକୁ ଅନୁଭବ କରିବାକୁ ହେବ । ପ୍ରତିଟି ନକାରାତ୍ମକକୁ ସକାରାତ୍ମକ ଭାବରେ ବିଚାର କରିବାକୁ ହେବ ।


ତା ପରେ ଏ ପୃଥିବୀ ଅଉ ବିକାରମୟ ହେବ ନାହିଁ । ଜୀବନ ପ୍ରତି ଗୃଣାଭାବ ତିଆରି ହେବ ନାହିଁ । ସେଠି ସବୁବେଳେ ମନେ ହେବ ,ଏ ଦୁନିଆଁ ଅମୃତମୟ,ପ୍ରୀତିମୟ ,! ଏ ବିଶ୍ୱ ସତରେ କେତେ ସୁନ୍ଦର ଭାବରେ ମଧୁମୟ !!

(ଏହା ଲେଖକଙ୍କ ନିଜସ୍ୱ ମତ ଅଟେ )

ଅଧ୍ୟାପକ ବିପିନ ମହାନନ୍ଦ

ବିକାଶ କଲେଜ, ଶାସନ, ସଂବଲପୁର

Email: [email protected]

ମୋବାଇଲ ନଂ ୮୬୫୮୭ ୩୪୬୭୦


RELATED ARTICLES

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here

Most Popular

Recent Comments